Pastei

Deze aria kwam ik toevallig vanmorgen tegen op YT. Het is soms als de woordenboeken waar ik vroeger veel met mijn neus in zat als ik zat te vertalen. Ik zocht één woord, vond daar een ander lemma dat ineens ook best leuk klonk en voor ik het wist zat ik 273 pagina's (ja, ik las heel erg dikke woordenboeken, ze staan als dierbare relikwieën in mijn kast) verder bij een heel andere tak van sport.

De aria komt uit Vivaldi's opera Bajazet, of eigenlijk is het een 'pasticcio'. Ja, dat betekent ook iets als 'pastei' en dat is niet toevallig, want een pasticcio is een opera die is samengesteld uit stukken uit bestaande opera's. Ook een soort pasteitje dus, maar dan als voedsel voor de oren. Deze muziek komt uit de opera La Merope van Geminiano Giacomelli. Het verhaal gaat dat Vivaldi in deze pasticcio zelf de aria's van de goeieriken voor zijn rekening nam en die van de slechteriken - en blijkbaar is hier een slechterik aan de zang - uit ander werk haalde. Wie de aria ooit voorbij heeft horen komen heeft daar tien tegen een de wereldberoemde mezzo Cecilia Bartoli gehoord. De cd waarop haar uitvoering staat brengt me ruim tien jaar terug, toen ik even gezanglest heb en deze cd altijd als belangrijk huiswerk bij me had. Als ik na een les of twee over één stuk de handen in de lucht gooide, uitroepend dat ik het wel nóóit zou leren, zei mijn zangjuf steevast: "Ja maar jij wilt altijd meteen een cd kunnen maken!"

Waar een muziekzoektochtje in een virtueel notenboek al niet toe kan leiden. In deze uitvoering gaan klassiek en jazz samen. Come to think of it: twee totaal verschillende werelden die elk hun eigen karakter behouden, maar elkaar aanvullen en aanvuren. In harmonie. Het kan. Mooi toch?

Drama

Zo'n week. 

Groot drama kwam groot over het scherm. Maar dan ook echt groot. Met heel veel mensen die er heel veel van vonden. Van genuanceerde fijngedachten tot grofstoffelijk verbaal geweld. Alles kwam langs. En dat was soms net zo beangstigend als de aanblik van het grote leed zelf. 

En dan was er dat andere drama. In omvang zo veel kleiner, maar toch vol van betekenis. Ook daar vonden mensen wat van. Maar het waren er minder. En, de meningen van een paar zelfverklaarde vrienden daargelaten, wat ze vonden kwam in ieder geval voort uit kennis van zaken. 

Niet grotesk. Niet door roeien en ruiten. Niet gestut door spandoeken. 

Onbegrip, woede en verdriet, gedragen door de liefde voor die ene mens.

(En het fotootje heb ik weggehaald omdat er tegenwoordig zo gejaagd wordt op mogelijke auteursrechtschendingen.) 

Zinnober

Wanneer het gaat septemberen

dan wil ik najaarsdingen.

Oktoberen. Novemberen.

In steranijs en gember en

kaneel de herfst bezingen.

Ik houd van dat oktobere.

In geuren. Kleuren. Smaken.

Het wonderstille sobere,

vermengd met het zinnobere

dat woorden laat ontwaken.