Liefdesliedjes (2)

Kookboeken. Ook zo'n ding. Kookboeken en kooktijdschriften.

Vanmiddag legde ik ze allemaal in een paar grote stapels op de grond, ikzelf ertussen gevouwen, en sprak mezelf toe: 'De helft moet weg'. 'Dat kan dus niet', antwoordde ik. 'Want?' 'Nouhou ...'

• Oké, ik kijk nooit meer in dit boek, máár ik kreeg het van die-en-die, vanwege zus-en-zo.
• Dit zijn al zulke oude tijdschriften, die kan ik alleen daarom al niet weggooien.
• Belangrijk naslagwerk. Heb ik nodig voor mijn werk.
• Historisch document. Hoe moet ik anders duiden?
• Nee, en dit boek kan dus écht niet weg, want dat kreeg ik een keer van een vriendje.

Liefdesliedjes

Wat pak je het eerste als je terug wilt denken aan je schooltijd, een vakantie, een feestje? Juist, een fotoalbum.

Ik ben aan het opruimen. En dan komt een mens veel tegen. Want om te weten of iets opgeruimd mag worden, moet je het toch eerst door je handen laten gaan. En dat betekent weer dat je het in je hoofd ook moet coderen: wat is het, van wanneer is het en van welke gelegenheid is het, om aan de hand daarvan te bepalen of het weg mag of niet.

Zegel

Gisteren kreeg ik heel erg leuke post. Sowieso leuk, want het was een geboortekaartje (leuk 1) én een 'gedichtje' van mijn hand mocht die prachtige boodschap begeleiden (leuk 2), maar waar ik ook blij mee was: er zat een lakzegel op de achterkant van de envelop. Een lakzegel! Voorzichtig schoof ik er met de brievenopener onderdoor, zodat het zegel niet beschadigd werd. Dat is het ook hè, met zo'n zegel: je wilt het heel laten.

Vroeger had ik zo'n stempel. Ooit in een schrijfwinkel gekocht, geloof ik. Misschien heb ik het zelfs nog ergens liggen. Het was een houten houdertje waar je je eigen letter op kon schroeven. Het lakstaafje moest je als een kaars aansteken. Handgeschreven kaartje voor een crush - want zoiets was het meestal -, het hele zaakje in een envelop, de voorkant met een vulpen schrijven en dan maar manoeuvreren met vlam en lak en innig hopen dat het geen bloedbad werd.