Liefdesliedjes (4)

Omdat de zon zo mooi schijnt.
Omdat er lammetjes lopen in mijn hoofd.
Omdat het zo versgekakeld fris ruikt.
Omdat het onderweg is.
Daarom: 'Ma come amar'.

Het komt uit de opera Muzio Scevola (een co-productie van drie componisten, waaronder Händel). Het verhaal gaat dat deze Muzio Scevola, 'Gaius Mucius Scaevola' zeggen we dan officieel, een paar eeuwen voor Christus een heldendaad verrichtte door zich in het vijandelijke Etruskische kamp te begeven om aldaar de bijbehorende koning Porsenna om zeep te helpen, met als doel Rome te bevrijden. De heldendaad zat 'm niet direct in de moord zelf, want die pleegde hij uiteindelijk niet; hij legde, niet zo snugger, de verkeerde om. Maar toen hij voor de koning werd geleid liet hij deze zien dat hij niet bang was voor de dood door zijn rechterhand in het vuur te steken. Die daad leverde hem het epitheton 'Scaevola' op, de Linkshandige. Porsenna trok zich klappertandend terug, Gaius Mucius werd een held. Dappere jongens, die Romeinen.

Boeken lenen zich niet altijd een op een voor een film en dat wisten ze al in de achttiende eeuw. Dus werd er een heel verhaal van getakkebost met ingrediënten die het dan altijd goed doen: verraad, trouw, een heleboel als-ik-nou-doe-of-ik-die-en-die-ben-verkleed-jij-je-als-dat-en-dat's en als pièce de résistance natuurlijk altijd de liefde. En zo kom ik op deze aria. Een duet van Muzio Scevola en zijn geliefde Clelia. Het was vast lente toen ze het zongen.

Liefdesliedjes (3)

Met het Grote Opruimen achter me komt er nu tijd voor het kleine geschuif. Frutsels die linea recta naar de vuilniszak gaan, fratsels die het voordeel van de twijfel krijgen, en frotsels die ik toch maar houd. Voor nu even.

En terwijl bestaande zaken zo hun plek krijgen, maakt het leven ook weer nieuwe aan. Die op enig moment op hun beurt weer door mijn handen zullen gaan. Tastbare. Zoals dingen van mijn ouders die nu bij mij wonen. Maar ook aanstaande herinneringen. Ik denk aan nieuwe muziekjes. Om maar wat te noemen. Niet meer op een bandje, maar ergens in mijn hoofd. Dat ruimt wat lastiger op, mocht dat ooit aan de orde zijn, maar wellicht is er tegen die tijd een bezem uitgevonden om gedachten aan te vegen ...

Liefdesliedjes (2)

Kookboeken. Ook zo'n ding. Kookboeken en kooktijdschriften.

Vanmiddag legde ik ze allemaal in een paar grote stapels op de grond, ikzelf ertussen gevouwen, en sprak mezelf toe: 'De helft moet weg'. 'Dat kan dus niet', antwoordde ik. 'Want?' 'Nouhou ...'

• Oké, ik kijk nooit meer in dit boek, máár ik kreeg het van die-en-die, vanwege zus-en-zo.
• Dit zijn al zulke oude tijdschriften, die kan ik alleen daarom al niet weggooien.
• Belangrijk naslagwerk. Heb ik nodig voor mijn werk.
• Historisch document. Hoe moet ik anders duiden?
• Nee, en dit boek kan dus écht niet weg, want dat kreeg ik een keer van een vriendje.

Liefdesliedjes

Wat pak je het eerste als je terug wilt denken aan je schooltijd, een vakantie, een feestje? Juist, een fotoalbum.

Ik ben aan het opruimen. En dan komt een mens veel tegen. Want om te weten of iets opgeruimd mag worden, moet je het toch eerst door je handen laten gaan. En dat betekent weer dat je het in je hoofd ook moet coderen: wat is het, van wanneer is het en van welke gelegenheid is het, om aan de hand daarvan te bepalen of het weg mag of niet.