Woorden

Als ik mijn werk indeel - ik ben van het overzicht (niet dat het altijd lukt om het te creëren), erfstukje van mijn vader - krijgt alles, vanzelfsprekend, een eigen plek. Lopende zaken. Administratie. Niet urgent. Vandaag naar kijken. Van die dingen.

Ook de woorden in het hoofd vragen om een eigen adres. Waar ze kunnen informeren, uitnodigen, aan het lachen maken of juist ontroeren. Al naar gelang de vraag, de gedachte of het idee waar ze deel van uitmaken.

De meeste van die woorden gaan naar mijn opdrachtgevers. Met liefde, tijd en aandacht maak ik teksten voor websites, magazines en boeken. Om maar wat te noemen.

Maar ja, dan de rest. Die moet ook ergens heen. Ook daar heb ik een onderkomen voor gevonden.

Zakelijke Woorden Van Het Uitgebreidere Type, die zijn inmiddels aardig ingeburgerd op mijn zakelijke weblog.

Niet- Of Semi-Zakelijke Woorden In Het Algemeen hebben zich hier gevestigd. En ook die beginnen zo langzamerhand de koffers uit te pakken.

Toen hield ik nog wat over, De Zakelijke Woorden Van Ieder Type. En die hebben sinds van de week een nieuw pand betrokken op Facebook. Niet alles hoeft in een Heus Blog, soms waait er een kleine gedachte langs.

Ik schreef vandaag op mijn weblog - ja, natuurlijk is er weleens overlap - over mijn drang. Naar analogie van de geschiedenis van de Spin Sebastiaan van de geweldige Annie M.G.

Door het raam klom hij naar binnen.
Eigenzinnig! En niet bang.
Zeiden alle and're spinnen:
Kijk, daar gaat hij met zijn Drang!

Niemand heeft het ooit beter verwoord.

Open Coffee Bommelerwaard

Ergens najaar 2009 kwamen Thea Thijssen en ik elkaar tegen tijdens een zogeheten Open Coffee, in  Den Bosch. Wij kenden elkaar al uit diverse zakelijke en persoonlijke wandelgangen en op die ene dag bedachten we: wordt het niet eens tijd dat we zoiets hier in de Bommelerwaard gaan doen?

Dat 'zoiets' is een laagdrempelig ondernemersnetwerk zonder de jas van een vereniging eromheen. Een van de oprichters van Skype, een jonge seriële internetondernemer in Londen, bedacht het idee om internetondernemers, ontwikkelaars en investeerders op een laagdrempelige manier bij elkaar te brengen. Eigenlijk gewoon door een 'ruimte' te faciliteren voor iedereen om met een kop koffie (of thee) in de hand met elkaar kennis te maken, ideeën uit te wisselen, vragen tegen elkaar aan te houden, van die dingen. Op een vaste weekdag, vast tijdstip en vaste plek. Binnen de kortste keren vatte het plan over de hele wereld vlam en organiseerde elke zichzelf respecterende plaats een eigen Open Coffee, van 'Berwick-on-Tweed' (dit voor de Monty Python-fans onder ons) tot zeg maar Zagreb.




Ondernemersverenigingen zijn er hier genoeg. Zo ben ik zelf lid van de Bedrijven Kring Bommelerwaard, waarin het Bommelerwaardse ondernemerschap in de volle breedte verenigd is (er zijn zo'n 180 leden in allerlei soorten en maten), geweldig. Maar bij verenigingen gaat het om lidmaatschap, de bijbehorende kosten (hoe laag soms ook) en de onvermijdelijke structuur die zoiets meebrengt: een bestuur, een programma, een jaarverantwoording. Heel goed, heel nuttig en heel mooi, maar wij wilden iets ertussendoor. En eromheen. En zo openden wij in januari 2010 onze deuren. Onder de naam Open Coffee Bommelerwaard.

Onze laagdrempeligheid is soms ook onze achilleshiel: per maand moeten wij maar zien hoeveel mensen er komen, ook al is er een virtueel 'intekenlijstje'.  Dat is soms lastig, maar we vinden 'onze' Open Coffee vooral erg leuk. We hebben onze vaste ambassadeurs, maar ook iedere maand nieuwe bezoekers. En iedereen heeft een verhaal. Waar ik altijd van kan genieten: de 'winst' zit 'm niet zo direct in ronde getallen en concrete afspraken. Goede gesprekken, nieuwe inzichten, waardevolle adviezen, verrijkende energie, dáár word ik blij van. Daar mag ik altijd graag als een bordercollie omheen lopen. En natuurlijk is het fijn als het linksom of rechtsom werk oplevert, maar de weg ernaartoe die wij willen faciliteren is zo veel leuker.

Hoe kom ik daar nou op? Nou, morgen - wij houden iedere tweede woensdag van de maand huis - vieren we onze vierde verjaardag. Bij ons nieuwe onderkomen sinds vorig najaar, het Adviescentrum van Rabobank Bommelerwaard in Zaltbommel. Ik zal nog verslag uitbrengen. Hier dan wel op mijn werksite (ja, ik kan nu dus lekker kiezen, ha!). We hebben er zin in. Want wat is er nou leuker dan verbinden, delen en uitwisselen?

Keep calm

Nou, de teerling is geworpen, het ei is gelegd, de kogel is door de kerk, de ...

Ik heb toch maar weer even dit blog opgetuigd. Misschien ook wel een leuk moment daarvoor. Want het is 6 januari - gefeliciteerd met je 36e, Paul! - en het huis is ontfeest. En dan komt er meestal even een kort vacuüm en daar ben ik niet zo goed in. Ik wil mij weer ergens op storten! Niet dat ik niet rustig en stil in een hoekje kan zitten, dat kan ik heel goed (wel gewapend met mijn mobiele Vensters Op de Wereld, ik geef het toe). Maar ik heb ook een hang naar ... ja, hoe zal ik het noemen.

Natuurlijk is er mijn werk. Maar dat is er eigenlijk altijd wel. Ook met Kerst. En met Pasen. En als ik 's nachts wakker word. Ik heb nooit het idee dat ik werk, ik doe gewoon wat ik doe. Maar daaromheen heb ik op zo'n moment ook weer even zin in Nieuw. Nu is het zo dat er vaak woorden door mijn hoofd wandelen. Woorden die ik niet kwijt kan op het blog van mijn werksite. Omdat ze niet over werk gaan, bijvoorbeeld. Of omdat het van die persoonlijke observaties zijn waarvan ik soms nog wel denk, mits met een goedwerkende bril op: ja, er zít ergens een werklink, maar waarmee ik dan toch de mensheid niet wil lastigvallen. En zo kwam ik weer hier terecht. Onder de vlag van Valleur Tekst & Communicatie. Maar dan tussen de regels door.

Waar het heen gaat? Dat weet ik nog niet precies. Maar dat is ook eigenlijk het relaxte van zo'n persoonlijk blog (blog is zowel een 'het'- als een 'de'-woord, ik houd het op 'het', voor de allure, zeg maar, en bovendien schijnt 'de weblog' vaker voor te komen, dus doe ik het liever anders): er hoeft niet zo veel. Ik moet alleen in de gaten houden dat de ganse natie plus de overzeese delen over mijn schouder mee kunnen kijken.

Ook leuk: ik kom met dit blog ook weer een beetje thuis. Want lang, lang geleden kreeg ik er een van mijn innig dierbare Dr.Bob (samen met mij uitvinder van de Rulle Klaft) cadeau. Inclusief heuse visitekaartjes. Hij sprak tot mij, zijn personal nurse.bob: jij schrijft, dus ga schrijven! (Nou, hij zei het heel anders, maar voor het beeld dan even, hè.) En vervolgens bleef het heel lang rustig in de stad. Maar zie, honderd jaar na dato ... Leuk beginnetje toch weer?