Woorden

Als ik mijn werk indeel - ik ben van het overzicht (niet dat het altijd lukt om het te creëren), erfstukje van mijn vader - krijgt alles, vanzelfsprekend, een eigen plek. Lopende zaken. Administratie. Niet urgent. Vandaag naar kijken. Van die dingen.

Ook de woorden in het hoofd vragen om een eigen adres. Waar ze kunnen informeren, uitnodigen, aan het lachen maken of juist ontroeren. Al naar gelang de vraag, de gedachte of het idee waar ze deel van uitmaken.

De meeste van die woorden gaan naar mijn opdrachtgevers. Met liefde, tijd en aandacht maak ik teksten voor websites, magazines en boeken. Om maar wat te noemen.

Maar ja, dan de rest. Die moet ook ergens heen. Ook daar heb ik een onderkomen voor gevonden.

Zakelijke Woorden Van Het Uitgebreidere Type, die zijn inmiddels aardig ingeburgerd op mijn zakelijke weblog.

Niet- Of Semi-Zakelijke Woorden In Het Algemeen hebben zich hier gevestigd. En ook die beginnen zo langzamerhand de koffers uit te pakken.

Toen hield ik nog wat over, De Zakelijke Woorden Van Ieder Type. En die hebben sinds van de week een nieuw pand betrokken op Facebook. Niet alles hoeft in een Heus Blog, soms waait er een kleine gedachte langs.

Ik schreef vandaag op mijn weblog - ja, natuurlijk is er weleens overlap - over mijn drang. Naar analogie van de geschiedenis van de Spin Sebastiaan van de geweldige Annie M.G.

Door het raam klom hij naar binnen.
Eigenzinnig! En niet bang.
Zeiden alle and're spinnen:
Kijk, daar gaat hij met zijn Drang!

Niemand heeft het ooit beter verwoord.

Keep calm

Nou, de teerling is geworpen, het ei is gelegd, de kogel is door de kerk, de ...

Ik heb toch maar weer even dit blog opgetuigd. Misschien ook wel een leuk moment daarvoor. Want het is 6 januari - gefeliciteerd met je 36e, Paul! - en het huis is ontfeest. En dan komt er meestal even een kort vacuüm en daar ben ik niet zo goed in. Ik wil mij weer ergens op storten! Niet dat ik niet rustig en stil in een hoekje kan zitten, dat kan ik heel goed (wel gewapend met mijn mobiele Vensters Op de Wereld, ik geef het toe). Maar ik heb ook een hang naar ... ja, hoe zal ik het noemen.

Natuurlijk is er mijn werk. Maar dat is er eigenlijk altijd wel. Ook met Kerst. En met Pasen. En als ik 's nachts wakker word. Ik heb nooit het idee dat ik werk, ik doe gewoon wat ik doe. Maar daaromheen heb ik op zo'n moment ook weer even zin in Nieuw. Nu is het zo dat er vaak woorden door mijn hoofd wandelen. Woorden die ik niet kwijt kan op het blog van mijn werksite. Omdat ze niet over werk gaan, bijvoorbeeld. Of omdat het van die persoonlijke observaties zijn waarvan ik soms nog wel denk, mits met een goedwerkende bril op: ja, er zít ergens een werklink, maar waarmee ik dan toch de mensheid niet wil lastigvallen. En zo kwam ik weer hier terecht. Onder de vlag van Valleur Tekst & Communicatie. Maar dan tussen de regels door.

Waar het heen gaat? Dat weet ik nog niet precies. Maar dat is ook eigenlijk het relaxte van zo'n persoonlijk blog (blog is zowel een 'het'- als een 'de'-woord, ik houd het op 'het', voor de allure, zeg maar, en bovendien schijnt 'de weblog' vaker voor te komen, dus doe ik het liever anders): er hoeft niet zo veel. Ik moet alleen in de gaten houden dat de ganse natie plus de overzeese delen over mijn schouder mee kunnen kijken.

Ook leuk: ik kom met dit blog ook weer een beetje thuis. Want lang, lang geleden kreeg ik er een van mijn innig dierbare Dr.Bob (samen met mij uitvinder van de Rulle Klaft) cadeau. Inclusief heuse visitekaartjes. Hij sprak tot mij, zijn personal nurse.bob: jij schrijft, dus ga schrijven! (Nou, hij zei het heel anders, maar voor het beeld dan even, hè.) En vervolgens bleef het heel lang rustig in de stad. Maar zie, honderd jaar na dato ... Leuk beginnetje toch weer?

Ode aan Jackie K

Misschien was 'zij' wel het begin. De Jackie K van de Le Tosh-serie van Toshiba. De notebook, toen soms ook nog draagbare computer genoemd, werd geleverd in pistache en crème. 'De eigenares van een Jackie K heeft volledige controle over haar leven', heette het in de pers.

De crèmekleurige tas die erbij geleverd werd deed het 'm. Al typte je nooit een letter op het apparaat zelf, je ging er in ieder geval volledig doorgestyled mee over straat.

Jackie K. Collega en bondgenoot Dr.Bob zette een open ("Ik ben aan het werk") en gesloten ("Ik ben naar huis") versie op mijn desktop. Elke dag keek ik er omfloerst naar. Mijn Jackie K! Ik zou, gewapend met een bijpassende zonnebril en de juiste handschoenen, Grootse Dingen schrijven. Jackie K en ik, wij waren een onverwoestbaar duo. Wij hadden de toekomst binnen handbereik. Waar wij gingen oogstten wij louter oh's en ah's. Onze naam verscheen in alle kranten. Trefzeker en puntig zouden wij samen het heden duiden. En een weg banen voor de toekomst.

Het is er nooit van gekomen. Ruim tien jaar later zit ik hier als zelfstandig copywriter-annex-communicatieadviseur aan mijn bureau. De schrijfkant is dus ingevuld. Maar mijn 'partner in crème' is niet meer en heeft ook geen nazaten achtergelaten die ook maar enigszins op haar lijken. Een berichtje naar Toshiba, waarin ik mijn herinneringen met weemoed gestalte gaf, leverde een lauwe reactie op. Geen medeleven. Laat staan een oh of een ah.

Natuurlijk, er zijn laptops. Notebooks. MacBooks. En voor hebbedingesliefhebbers zelfs dingen als iPads en andere tablets. Maar er is geen Jackie K. Daarom krijgt ze vandaag, na al die jaren, alsnog even een eigen podium. Mét haar crèmekleurige handtas.