Recordare (2)

Bevrijdingsdag. 

Het voelt zo vanzelfsprekend. Gewoon maar rond kunnen lopen. Op ieder moment van de dag. Gewoon aan elkaar kunnen vertellen wat je bezighoudt, misschien wel zorgen baart. Gewoon naar elkaar toe kunnen gaan. Om elkaar kunnen geven, ongeacht kleur en achtergrond. Léven! In alle vrijheid. Maar ik weet dat het helemaal niet vanzelfsprekend is. En weet dat dat ruim zeventig jaar geleden hier ook niet zo was. 

Al kan ik me slechts een verre voorstelling maken van hoe het ook anders kan zijn, ik probeer - met vallen en opstaan - elke dag even stil te staan bij die vrijheid. Bij het cadeau van elke dag. En te koesteren wat is. 

Opdat we niet vergeten. Recordare. - Ik plaatste het linkje in januari ook, maar toen werd ineens het filmpje van YouTube verwijderd. Laten we kijken of we er nu wat langer van mogen genieten. Ik vind het zelf iedere keer weer van een grote ontroering. - 

Vuur

4 mei. Dodenherdenking. Ik ben blij dat het nog bestaat. Dat er nog aandacht voor is, ook al is het volgend jaar zeventig jaar geleden dat er een einde kwam aan de Tweede Wereldoorlog.

Ieder jaar hoor en zie ik nieuwe verhalen op tv. Ik koester ze. Omdat er ieder jaar minder mensen zijn die het kunnen navertellen. Ieder jaar zijn er minder getuigen. We kunnen nog zo veel digitaal vastleggen, nog zo veel boeken schrijven, maar het staat allemaal niet in de schaduw van de levende verhalen van hen die erbij waren. We kunnen het ze nog vragen.

Om 20:00 uur mogen we twee minuten stil zijn. Dat is voor mij letterlijk 'mogen'. Wij krijgen de kans, wij hebben de keus om dat te doen. Om even onze eigen deuren te sluiten. Om gewoon even stil te staan. Los van het respect dat we daarmee tonen voor alle gevallenen, het is ook een groot geschenk aan onszelf. We mogen het zomaar. In al onze vrijheid.

Natuurlijk denk ik ook aan eigen dierbaren die er niet meer zijn. Aan eigen verdriet en aan eigen verlies. En brand ik mijn eigen kaarsjes. Maar als we nou om 20:00 uur even samen stil zijn, dan moet dat toch één mooi groot vuur opleveren?

Sociale 'meidia'

Sociale media. Hele volksstammen Facebooken; vroeger - nou ja, vroeger - was dat vooral de jongere generatie, maar die begint bij de aanblik van een vader of moeder of opa of oude tante op datzelfde platform meer en meer uit te wijken naar hippere hangouts (je wilt je moeder niet zien rondrennen in een bikini in Spanje en je wilt óók niet dat ze ziet wat jij zoal zit te doen als zij niet kijkt). Dan heb je nog Twitter, dat naar het schijnt ook over zijn hoogtepunt heen is en tot slot - helemaal niet tot slot, maar ik noem een paar van de meest gangbare podia - is er LinkedIn. Volgens mij redelijk stabiel. Het is vooral een zakelijke ontmoetingsplek.

Er zitten 467.892 nadelen aan sociale media, maar ze brengen ook leuke dingen met zich mee. Via en met penvriendin - what's in a name - Penny ontstond er ineens een klein collectiefje van Vier Dames. De andere twee kende ik al best goed, maar zo samen was en is het een nieuwe constellatie. Geboren uit, primair natuurlijk, heel veel plezier, maar dus ook uit gezamenlijke ontmoetingen op de diverse virtuele podia.

Vorige week vertrok het gezelschap een dagje naar Amsterdam. Waar we al met al zo'n tien kilometer door de stad sjouwden. Door de Negen Straatjes, de Jordaan, en zo, via de binnenste binnenstad, langs Dam, 'Nieuwezijds' en 'Ouwezijds'. Om uiteindelijk bij het Muziekgebouw aan 't IJ neer te strijken. Penny ondertussen als 'socialmediareporter', zodat mij hier en daar nog steeds gevraagd wordt hoe het in Amsterdam was. Want de foto's en de Foursquares vlogen door de lucht. Ook dat hoort erbij. En wat goed is om te constateren: we zwaaien en liken virtueel wat af, maar we doen het in het echt ook heel leuk samen. We zijn sociale meidia!

Uitwaaien, veel zien, zingen en verschrikkelijk veel lachen. En #, ook heel veel #. Wat kun je dáár een lol mee hebben hè, #Penny, #Marga en #Nancy?