Roeiboot

Ik kijk zelden tv. Tuurlijk, er zijn programma's en films die ik leuk vind en als het echt Serious Business is markeer ik ze in mijn hoofd zodat het kastje op tijd aan gaat, maar meestal overkomt tv me. Ik zap door het behang en tegen de achtergrond van die bewegende beelden zit ik iets anders te doen.

Gisteren overkwam me René Gude. Ik zag hem eerder aan dezelfde tafel, die van DWDD, en het verhaal kwam weer op mijn netvlies. De Denker des Vaderlands die stervende is. Het format van het programma is van een soort dat me de ene keer beter ligt dan de andere. Er wordt met zevenmijlslaarzen door onderwerpen heen gestapt (er moeten er vier worden afgewerkt in een uurtje) en mijn hoofd moet daarin mee willen. Dat is niet altijd zo. Tot er iemand komt die tijd relatief maakt. Die zelfs in dat krappe kwartiertje wonderen zegt. Die maakt dat ik wil terugluisteren en terugluisteren, om geen cadeautje te missen. Om alles goed in me op te kunnen nemen. En me weer bewust te zijn van de nietigheid van dreutelgedachten, sowieso, maar zeker als je ze afzet tegen de onzegbare afmetingen van een nabij einde. Zo iemand is René Gude.

Infectious enthusiasm

Christopher Hogwood.

Ik kende hem als oprichter en dirigent van the Academy of Ancient Music. Namen die destijds (hij gaf in 2006 het stokje over) in één adem genoemd werden: 'Huppelepup, uitgevoerd door the Academy of Ancient Music onder leiding van Christopher Hogwood.' Zijn uitvoeringen komen, gelukkig, nog vaak langs en ik betrap mezelf erop dat ik zijn naam alvast in mijn hoofd fluister als ik dat zinnetje hoor. Hogwood wilde dat oude muziek zo authentiek mogelijk - op oude instrumenten - werd uitgevoerd. Maar hij dirigeerde ook opera's. Hij was klavecinist (mooi woord), musicoloog, won vele prijzen, en gaf ook veel lezingen.

Twee sporen

Erik van der Wurff is overleden.

Ooit nam een vriendin voor mij een live-lp (of was het 'al' een cd?) van Herman van Veen op. Het was deze show, maar het moet een andere avond geweest zijn, want ik kan de klanken en woorden die op mijn 'bandje' (niemand die cassette(bandje) zei) stonden nog helemaal dromen.

Dit stukje spoelde ik keer op keer terug. Die prachtige piano, het stille verhaal en dat mooie lied, een gedicht van Hans Lodeizen (1924-1950).